مقدمه ای بر اسکنرهای داخل دهانی

اسکنر داخل دهانی یک دستگاه دیجیتالی است که در درمان دندانپزشکی مدرن استفاده می شود. مفهوم آن برای اولین بار در سال 1977 ارائه شد، اولین محصول تجاری در سال 1987 ظاهر شد و فرآیند تولید داخلی در سال 2016 آغاز شد. با استفاده از یک پروب اپتیکال کوچک دستی، دندان‌ها، لثه‌ها و سایر بافت‌های نرم و سخت را مستقیماً در داخل دهان بیمار اسکن می‌کند و مدل‌های دیجیتالی{4} با کیفیت بالا را بدست می‌آورد و تولید می‌کند. زمان این فناوری جایگزین قالب‌های فیزیکی سنتی می‌شود و به مدل‌های دیجیتال اجازه می‌دهد مستقیماً به سیستم‌های CAD/CAM برای طراحی و ساخت ترمیم‌ها یا ابزارهایی مانند روکش‌ها، روکش‌ها، راهنماهای ایمپلنت و ترازهای شفاف منتقل شوند. دقت اسکن آن می تواند به سطح میکرومتر برسد و مزایایی مانند عملکرد سریع، راحتی بالای بیمار و ذخیره و انتقال آسان داده ها را ارائه می دهد. این ابزار کلیدی برای دستیابی به تشخیص و درمان دیجیتال در زمینه هایی مانند پروتز، ارتودنسی و ایمپلنتولوژی است. در دهه 2020، اسکنرهای داخل دهانی شروع به ادغام تصویربرداری نزدیک{11}مادون قرمز و سایر فناوری‌های تشخیصی کمکی با هوش مصنوعی کردند. تا سال 2026، داده‌های آن در جراحی‌های دندانی با حداقل تهاجمی{14}}به کمک ربات استفاده خواهد شد.

بر اساس منبع نور استفاده شده، آنها عمدتاً به دو دسته تقسیم می شوند: مبتنی بر لیزر-و نور مرئی-. مشخصات فنی اصلی آن 24.95×24.95×24.95μm است. اندازه بازار جهانی در سال 2023 به 531 میلیون دلار رسید و اندازه بازار چین 2.45 میلیارد یوان بود. آموزش و آموزش صنعت بر این اساس توسعه یافته است، با برگزاری یک کالج دندانپزشکی مسابقه مهارت های مرتبط در سال 2023. در سال 2025، مدیت اسکنر کلاسیک داخل دهانی i900 را راه اندازی کرد.