شیشه و سرامیک برای اکثر مردم آشنا هستند، اما نوع جدیدی از مواد معدنی غیرآلی-سرامیک-شیشه{2}}در بازار وجود دارد. تفاوت بین این سه در ریزساختار آنها نهفته است. اگرچه همه به رده مواد غیر آلی غیر فلزی (یا مواد سیلیکاته) تعلق دارند، شیشه بی شکل است، سرامیک ها کریستالی (پلی کریستال) و شیشه{6}}سرامیک ها مواد کامپوزیتی هستند که فازهای کریستالی و شیشه ای را با هم ترکیب می کنند. در واقع، امروزه بسیاری از مواد شیشه‌ای کاربردی، سیلیکات‌ها یا کوارتز سنتی را کنار گذاشته‌اند و به فلوراید، فسفات، کالکوژنیدها و اکسیدهای سنگین تبدیل شده‌اند. بسیاری از مواد سرامیکی کاربردی نیز هیچ ارتباطی با سیلیکات ندارند. شیشه{10}}سرامیک، به‌عنوان ماده کامپوزیتی از فازهای کریستالی و شیشه‌ای که از طریق ذوب{11}در دمای بالا، قالب‌گیری و عملیات حرارتی ساخته می‌شوند، عموماً از شیشه‌های فرآوری‌شده مجدد ساخته می‌شوند و به عنوان شیشه میکروکریستالی نیز شناخته می‌شوند. آنها خواص شیشه و سرامیک را با هم ترکیب می کنند و دارای خواص برتری مانند استحکام مکانیکی بالا، ضریب قابل تنظیم انبساط حرارتی، مقاومت در برابر شوک حرارتی، مقاومت در برابر خوردگی شیمیایی، تلفات دی الکتریک کم و رسانایی کم هستند که در نتیجه طیف بسیار گسترده ای از کاربردهای بازار را به دنبال دارد.
سرامیک‌های شیشه‌ای{0}}مواد سرامیکی چند کریستالی هستند که از کنترل کریستالیزاسیون شیشه به دست می‌آیند. آنها مزایای شیشه و سرامیک را با هم ترکیب می کنند و به طور کلی از فلزات و پلیمرهای آلی آنها از نظر خواص حرارتی، شیمیایی، بیولوژیکی، نوری و الکتریکی بهتر عمل می کنند. سرامیک‌های شیشه‌ای برای اولین بار در اواسط دهه 1950 توسط شیمی‌دان و مخترع مشهور شیشه SD Stookey سنتز شدند، اما تحقیقات بیشتر روی آنها تا دهه 1970 انجام نشد. امروزه بسیاری از کارشناسان از آنها به عنوان نوع جدیدی از مواد سرامیکی برای قرن بیست و یکم استقبال می کنند.
